Αξέχαστες στιγμές μας χάρισε η TV τη χρονιά που μας πέρασε. Σε μια σταχυολόγηση των «καλύτερων» απ΄τις πιο πρόσφατες κρατάμε: Tην εικόνα της Βέρας Λάμπρου με το στρινγκ στο χέρι να κυνηγάει την Ελένη Λουκά για να της το βάλει στο στόμα. Την προσπάθεια της «κουρούνας» της ελληνικής υπαίθρου να προσπαθεί να μιμηθεί το «Σπουργιτάκι του Παρισιού». Την ταλαιπώρια του «εθνικού μας σταρ» να ξορκίσει το πνεύμα του Κλεάνθη με τρισάγια, θυμιατά, σκόρδα και κρεμμύδια. Την αγωνία του «μακάκα» να ξαναβρεί την χαμένη του ταυτότητα μετά από κάθε μοντάζ που του γίνεται στη μούρη. Το κλάμα της εθνικής μας ζωντοχήρας και το ξέσπασμά της στην «τάπα» ερωμένη του συζύγου της. Το μέτρημα των διαστάσεων της εθνικής μας Μπριζολέ. Την εθνική μας ξεφτίλα στους ξένους τουρίστες που τους προσεγγίζει για συνέντευξη ο Παναγιώτη Σ τόκος. Τα εθνικά μας «τίποτα» να κόβουν και να ράβουν συνεντεύξεις, ενίοτε και αξιόλογων ανθρώπων, για να τις φέρουν στα δικά τους γελοία μέτρα. Την αδιάλειπτη ροή πληροφοριών για ό,τι συμβαίνει μέρα με την μέρα στο κρεβάτι του Καραφώτη (Δεν θα εκπλαγώ αν δω και απ΄ευθείας συνδέσεις με το κρεβάτι). Και τέλος το θρίλερ Καρβέλας vs Λαζόπουλος με όλη την «ανωτερότητα» των δηλώσεων, την «διακριτική» προσέγγιση και τον «σεβασμό» της προσωπικής ζωής της άλλης πλευράς, που υιοθετήθηκε εκατέρωθεν. Κι αν απ΄τη μια μεριά η επίθεση έγινε -ως ένα βαθμό- με ευφυή σχόλια, από την άλλη περίσσεψε η άκομψη –αν μη τι άλλο- κατινιά. (Εγώ πάντως δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση της κόρης, ούτε του ενός, ούτε του άλλου).
Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου
