ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΘΥΜΗΘΩ

Αξέχαστες στιγμές μας χάρισε η TV τη χρονιά που μας πέρασε. Σε μια σταχυολόγηση των «καλύτερων» απ΄τις πιο πρόσφατες κρατάμε: Tην εικόνα της Βέρας Λάμπρου με το στρινγκ στο χέρι να κυνηγάει την Ελένη Λουκά για να της το βάλει στο στόμα. Την προσπάθεια της «κουρούνας» της ελληνικής υπαίθρου να προσπαθεί να μιμηθεί το «Σπουργιτάκι του Παρισιού». Την ταλαιπώρια του «εθνικού μας σταρ» να ξορκίσει το πνεύμα του Κλεάνθη με τρισάγια, θυμιατά, σκόρδα και κρεμμύδια. Την αγωνία του «μακάκα» να ξαναβρεί την χαμένη του ταυτότητα μετά από κάθε μοντάζ που του γίνεται στη μούρη. Το κλάμα της εθνικής μας ζωντοχήρας και το ξέσπασμά της στην «τάπα» ερωμένη του συζύγου της. Το μέτρημα των διαστάσεων της εθνικής μας Μπριζολέ. Την εθνική μας ξεφτίλα στους ξένους τουρίστες που τους προσεγγίζει για συνέντευξη ο Παναγιώτη Σ τόκος. Τα εθνικά μας «τίποτα» να κόβουν και να ράβουν συνεντεύξεις, ενίοτε και αξιόλογων ανθρώπων, για να τις φέρουν στα δικά τους γελοία μέτρα. Την αδιάλειπτη ροή πληροφοριών για ό,τι συμβαίνει μέρα με την μέρα στο κρεβάτι του Καραφώτη (Δεν θα εκπλαγώ αν δω και απ΄ευθείας συνδέσεις με το κρεβάτι). Και τέλος το θρίλερ Καρβέλας vs Λαζόπουλος με όλη την «ανωτερότητα» των δηλώσεων, την «διακριτική» προσέγγιση και τον «σεβασμό» της προσωπικής ζωής της άλλης πλευράς, που υιοθετήθηκε εκατέρωθεν. Κι αν απ΄τη μια μεριά η επίθεση έγινε -ως ένα βαθμό- με ευφυή σχόλια, από την άλλη περίσσεψε η άκομψη –αν μη τι άλλο- κατινιά. (Εγώ πάντως δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση της κόρης, ούτε του ενός, ούτε του άλλου).

Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου

ΜΙΚΡΗ ΑΓΓΕΛΙΑ

Ζητείται δεσποινίς, οπωσδήποτε ασχημούλα, με καταγωγή από την επαρχία, ελαφρώς έως εντελώς αγράμματη, με παντελή έλλειψη του χιούμορ, εκνευριστική φωνή και, ει δυνατόν, επαρχιώτικο accent, αστοιχείωτη και με πολλά κόμπλεξ, για τον σχολιασμό θεμάτων του κεντρικού, life (πέρασε και δεν άγγιξε) style, δελτίου ειδήσεων γνωστού καναλιού। Οι ενδιαφερόμενες αποστείλατε βιογραφικό, στη διεύθυνση ενημέρωσης του καναλιού. Θα προτιμηθούν τα βιογραφικά τύπου κενές σελίδες.

Τρίτη 4 Δεκεμβρίου

Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΡΟΗΣ

Βράδυ Δευτέρας. Βλέπω TOP STORIES στη ΝΕΤ (και μ΄αρέσει). Και η παρουσιάστρια (Σεμίνα Διγενή), και το θέμα (τα πρώτα βήματα της TV), και οι καλεσμένοι (Κανέλλη, Μαμαλάκης, Φωκίδου). Στα καλά του καθουμένου, χωρίς μια σχετική προειδοποίηση τύπου «πάμε διαφημιστικά κι επανερχόμαστε», αμέσως μετά από ένα βίντεο … τσουπ! Διαφημίσεις. Μετά τις διαφημίσεις … τσουπ! Δελτίο ειδήσεων. Και μετά το δελτίο …. Τσουπ! Τρέϊλερ για την εκπομπή TOP STORIES, για μια άλλη εβδομάδα, με ένα άλλο θέμα. «Την έκοψαν στον αέρα την εκπομπή» σκέφθηκα κι άλλαξα κανάλι. Αν είχα μηχανάκι της AGB, δεν θα είχε μετρήσει ποτέ την διάθεσή μου να δω ολόκληρη αυτή την πολύ ωραία εκπομπή. Αναρρωτιόμαστε γιατί τα κρατικά κανάλια, με τόσο μεγάλους προϋπολογισμούς, δεν καταφέρνουν ποτέ να κάνουν νούμερα. Πώς να τα κάνουν με υπεύθυνους ροής προγράμματος που δεν έχουν ιδέα από κανόνες marketing και επικοινωνίας; Και, τόσο τους υψηλούς προϋπολογισμούς, όσο και τους μισθούς αυτών των άσχετων τους πληρώνω εγώ κι εσύ με το πάγιο ΕΡΤ στη ΔΕΗ και με τη φορολογία μας. Αν, λοιπόν, μ΄αυτή την έννοια, μπορώ να θεωρηθώ εργοδότης του φωστήρα που ρυθμίζει τη ροή του προγράμματος στη ΝΕΤ, ένα έχω να του πω: ΑΠΟΛΥΕΣΑΙ!
Τρίτη 27 Νοεμβρίου

ΤΕΛΙΚΑ, Η ΣΑΤΙΡΑ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ?

Πολύς λόγος έχει γίνει τελευταία για τα όρια της σάτιρας και σχεδόν πάντα αφορμή για συζητήσεις δίνει το “Al Tsantiri News” και ο Λάκης Λαζόπουλος। Δική μου άποψη είναι πως ως προς το περιεχόμενό της, η σάτιρα μάλλον δεν έχει όρια. Και δεν έχει όρια και η βωμολοχία που ενδεχομένως να τη συνοδεύει. Άλλωστε ο μεγάλος Αριστοφάνης, ο κατ΄εξοχήν σατιρικός συγγραφέας της αρχαιότητας, κατά κόρον την χρησιμοποιούσε στα έργα του. Το όριο όμως, πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη, πρέπει να τίθεται ως προς τις ηλικίες στις οποίες απευθύνεται η σάτιρα. Και η παιδική ηλικία σίγουρα δεν συγκαταλέγεται στο target group της. Τον προβληματισμό μου τον έθεσε η ίδια η εκπομπή του Λαζόπουλου, όταν πριν από λίγες εβδομάδες ακριβώς τη στιγμή που ο Λάκης ξεστόμιζε την βρισιά, οι κάμερες έκαναν ζουμ σε κάποια παιδικά μουτράκια. Μέχρι που τα ανέβασαν και πάνω στη σκηνή και τα βλέπαμε φόρα μόστρα πάνω στο κρεσέντο της βρωμολοχίας του κατά τα άλλα αξιαγάπητου κωμικού μας. Η εικόνα μ΄έκανε να νιώσω τόσο άβολα και αμήχανα, που όσο αστείο κι αν ήταν αυτό που έλεγε εκείνη τη στιγμή ο Λαζόπουλος, μου ήταν αδύνατο να γελάσω. Είχαν μάνα αυτά τα παιδιά? Είχε floor manager αυτή η εκπομπή?

Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2007

ΑΛΛΑ ΗΘΗ, ΑΛΛΑ ΕΘΙΜΑ

Αφού εξάντλησαν όλη τους την έμπνευση για να καλύψουν την fun πλευρά της ελληνικής καθημερινότητας, τώρα τα αστροπελέκια που θέλουν να λέγονται σεναριογράφοι ελληνικών «κωμικών» σειρών, έριξαν και μια ματιά σ΄αυτά που συμβαίνουν στη διεθνή τηλεοπτική σκηνή και εντυπωσιασμένοι από την επιτυχία της σειράς COUPLING που έγραψε ο σεναριογράφος Steven Moffat για το βρετανικό BBC και προβλήθηκε από το 2000 ως το 2004, αποφάσισαν να την μεταφέρουν στην ελληνική μικρή οθόνη। Η σειρά, με πρωταγωνιστές 3 άνδρες και 3 γυναίκες στην ηλικία των thirty-something, πραγματεύεται τις σχέσεις των ζευγαριών και την σύγχρονη σεξουαλική έκφραση μέσα από απρόοπτα και ανατροπές. Κι όταν είπαν να «μεταφέρουν» το εννόησαν κατά κυριολεξία και αυτό έπραξαν. Λέξη προς λέξη μεταφρασμένες βρετανικές φλεγματικές εκφράσεις δεν μπορούν να παράγουν χιούμορ για τα ελληνικά δεδομένα, κυρία Καμπίτση. Αλλά και η υποκριτική ικανότητα των, κατά τα άλλα ταλαντούχων, ηθοποιών που ερμηνεύουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, χάνεται κάτω από τις σκηνοθετικές οδηγίες του Στέφανου Κοντομάρη, όταν πασχίζουν απεγνωσμένα να υποδυθούν τους σύγχρονους τριαντάρηδες Έλληνες όταν αυτά που σκέφτονται κι αυτά που λένε είναι απλώς μεταφρασμένα αγγλικά. Το “Coupling” αν και βραβεύτηκε ως η καλύτερη κωμική σειρά με το British Comedy Award και το Silver Rose, δεν κατάφερε να σταθεί ούτε κάν στην Αμερικάνικη μεταφορά της το 2003, γιατί οι καταστάσεις που προκύπτουν μέσα από το σενάριο είναι αυστηρά βρετανικές και θέλει πολύ δουλειά για να γίνει η προσαρμογή τους σε άλλα ήθη και άλλα έθιμα.

Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2007

«ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ, ΕΛΕΝΑΚΙ ΜΟΥ?»

Είσαι η Άννα। Κι είσαι πρωί στο σπίτι. Ανοιχτή η τηλεόραση και … ζαπ από δω, διαγωνισμός για μια γούνα, ζαπ από κει διαγωνισμός για μισό τόνο πετρέλαιο, ζαπ πιο πέρα διαγωνισμός για ένα αυτοκίνητο. Τι να κάνεις για να περάσει η ώρα? Τηλεφωνείς για όλους τους διαγωνισμούς! «Αφήστε μας το τηλέφωνό σας και θα σας καλέσουμε εμείς», ήταν η στερεότυπη απάντηση που πήρες από όλα τα κανάλια. «Σιγά μην με καλέσετε» σκέφθηκες, έκλεισες την τηλεόραση και πήρες τους δρόμους. Έλα όμως που σου κλήρωσε και σε πήραν τηλέφωνο από τον Antenna! Από τον Antenna, Άννα μου, όχι από τον Alpha. Όμως κάτι ο θόρυβος του δρόμου, κάτι η αυτοπεποίθηση των ανθρώπων του καναλιού, ότι οι τηλεθεατές όταν βλέπουν ένα πρωϊνάδικο, αυτό βλέπουν, και κανένα άλλο, δεν ξέρω τι ακριβώς σου είπαν και τι κατάλαβες, αλλά μάλλον δεν κατάλαβες καλά και νόμισες ότι μιλούσες με την Μενεγάκη. «Έλα, εσύ είσαι Ελενάκι μου?» Ν΄ανοίξει η γη να την καταπιεί την Ελεονώρα. «Όχι, Αννούλα μου, η Ελεονώρα είμαι» και προχωράει γρήγορα-γρήγορα η παρουσιάστρια στα διαδικαστικά του διαγωνισμού για να κουκουλωθεί η γκάφα. «Πές μας έναν αριθμό, Αννούλα μου» λέει η Ελεονώρα, κι από μέσα της έλεγε το «Ήρθε μια γριά απ΄την πόλη κι έφερε το Χάσει-Χάσει…». Έλα, όμως, που δεν έχασες Αννούλα μου! Ανοίγει το ντουλαπάκι που διάλεξες και ॥ Να! Το κλειδί του αυτοκινήτου είναι εκεί! Ένα αυτοκίνητο κέρδισες, Άννα μου, κι ούτε που κατάλαβες από ποιο κανάλι το κέρδισες. Κι επαλήθευσες για άλλη μια φορά ότι «τα χαζά πουλιά τα κάνει ο Θεός φωλιά!» Χαρές που έκανε η Μελέτηηηη!!!!

Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2007

ΖΟΥ ΚΑΙ Ω, ΖΩ

-Πάμε λοιπόν, όλα τα παιδάκια μαζί: Ζου και ώ = Ζω, νου και ί και ά = νια, νου και ά = να, όλο μαζί..?
-Παπαδάκης: Ζωντιανά
-Σόμπολος: Ζωντανά
-Γκολεμά: Δολιανά
-Τρέμη: Ζωλιανά

-Βλάχος: Ζωνιανιά
-ΟΧΙ! ΟΧΙ! Πάμε πάλι: Ζου και ώ………..
Μέχρι να μάθουν να το λένε σωστά οι δημοσιογράφοι, πάνε τα Ζωνιανά από την επικαιρότητα। Και η επιχείρηση εκκαθάρισης θα έχει ολοκληρωθεί και οι υπεύθυνοι θα έχουν συλληφθεί και μάλλον θα έχουν εκτίσει και τις ποινές τους. Χάθηκε να παρανομήσουν οι κάτοικοι μιας περιοχής με πιο εύκολο όνομα? Άει στο καλό μ΄αυτόν τον γλωσσοδέτη!

Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2007

ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ

Επιτέλους η ελληνική τηλεόραση ανακάλυψε την ελληνική πραγματικότητα. Η σειρά «Υπέροχα Πλάσματα» που φιλοξενεί ο ALPHA κάθε Τρίτη βράδυ, προσεγγίζει «αυτοβιογραφικά» τον κόσμο των Media και δίνει μ΄ένα έξυπνο σενάριο (Μυρτώ Κοντοβά) τη fun πλευρά των σχέσεων που δημιουργούνται ανάμεσα στους ανθρώπους της δισκογραφίας, του ραδιοφώνου και της life style δημοσιογραφίας. Φυσικές ερμηνείες απ΄όλους τους πρωταγωνιστές της σειράς, ανθρώπινοι, καθημερινοί διάλογοι, ρεαλιστικές καταστάσεις, ευχάριστες ανατροπές και συμπεράσματα που αποφθεγματικά τα υιοθετούμε όλοι, αλλά που κατά βάθος δεν γίνονται αφορισμοί και νομοτέλειες. «Όλοι οι άντρες είναι γουρούνια» είναι το αγαπημένο κλισέ των ηρώων, αλλά οι ίδιοι οι χαρακτήρες της σειράς που με τόση επιμονή το δηλώνουν, κάνουν τα πάντα για να αποδείξουν κυρίως στον εαυτό τους πως οι άντρες όχι μόνο δεν είναι γουρούνια αλλά στην τελική είναι …. «ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ».

ΑΧ, ΚΑΗΜΕΝΕ ΑΡΙΩΝΑ

Αν ήξερε ο Αρίων, τον διασυρμό που επρόκειτο να υποστεί το όνομά του, αιώνες μετά, ως ονομασία ενός θεσμού μουσικών βραβείων, θα προτιμούσε να φάει τις χορδές της άρπας του κανταΐφι παρά να παράγει μουσική μ΄αυτές. Διότι ο θεσμός, σαν θεσμός, αυτός είναι και σ΄όποιον αρέσει. Κατά τη γνώμη μου, αντάξιος της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας. Όπου όλα γίνονται στο χαβαλέ και στο γόνατο. Γιατί η εκδήλωση που βραβεύει το προϊόν να είναι διαφορετική; Εκείνο που πόνεσε πιο πολύ κι από την ίδια την εκδήλωση ήταν τα σχόλια που ακούστηκαν από την αμέσως επόμενη ημέρα από τους επαΐοντες σ΄όλα τα κανάλια. Και η κουτσή Μαρία ενοχλήθηκε από τις απουσίες, και στάθηκαν όλοι τόσο πολύ σ΄αυτές που ουσιαστικά απαξίωσαν τις παρουσίες. Πού ήταν πολλές και σημαντικές. Στην τελική ποιοι έλλειπαν; Ένας κομπλεξικός, μια «ποιοτικιά» που ξεκίνησε ως Έφη Θώδη και τώρα προτιμάει να το ξεχνάει, δύο που τους είπαν οι image makers τους να λείψουν για να γίνει ντόρος γύρω από το όνομά τους κι ακόμη κανα-δυό που το ‘χουν καμένο. Έχασε η Βενετιά βελόνι! Η μουσική είναι χαρά και ο θεσμός που την βραβεύει, εξ ορισμού, «οφείλει» να είναι μια χαζοχαρούμενη εκδήλωση. Απανταχού της γης έτσι είναι. Γιατί ταράχτηκαν τόσο πολύ οι πανελίστες για την έλλειψη σοβαρότητας; Ότι δηλαδή αυτοί μας δίνουν κάθε μέρα μαθήματα κύρους και αξιοπρέπειας και τους έκατσαν κάπως στο στομάχι τα «Αρίων»?