Αν ήξερε ο Αρίων, τον διασυρμό που επρόκειτο να υποστεί το όνομά του, αιώνες μετά, ως ονομασία ενός θεσμού μουσικών βραβείων, θα προτιμούσε να φάει τις χορδές της άρπας του κανταΐφι παρά να παράγει μουσική μ΄αυτές. Διότι ο θεσμός, σαν θεσμός, αυτός είναι και σ΄όποιον αρέσει. Κατά τη γνώμη μου, αντάξιος της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας. Όπου όλα γίνονται στο χαβαλέ και στο γόνατο. Γιατί η εκδήλωση που βραβεύει το προϊόν να είναι διαφορετική; Εκείνο που πόνεσε πιο πολύ κι από την ίδια την εκδήλωση ήταν τα σχόλια που ακούστηκαν από την αμέσως επόμενη ημέρα από τους επαΐοντες σ΄όλα τα κανάλια. Και η κουτσή Μαρία ενοχλήθηκε από τις απουσίες, και στάθηκαν όλοι τόσο πολύ σ΄αυτές που ουσιαστικά απαξίωσαν τις παρουσίες. Πού ήταν πολλές και σημαντικές. Στην τελική ποιοι έλλειπαν; Ένας κομπλεξικός, μια «ποιοτικιά» που ξεκίνησε ως Έφη Θώδη και τώρα προτιμάει να το ξεχνάει, δύο που τους είπαν οι image makers τους να λείψουν για να γίνει ντόρος γύρω από το όνομά τους κι ακόμη κανα-δυό που το ‘χουν καμένο. Έχασε η Βενετιά βελόνι! Η μουσική είναι χαρά και ο θεσμός που την βραβεύει, εξ ορισμού, «οφείλει» να είναι μια χαζοχαρούμενη εκδήλωση. Απανταχού της γης έτσι είναι. Γιατί ταράχτηκαν τόσο πολύ οι πανελίστες για την έλλειψη σοβαρότητας; Ότι δηλαδή αυτοί μας δίνουν κάθε μέρα μαθήματα κύρους και αξιοπρέπειας και τους έκατσαν κάπως στο στομάχι τα «Αρίων»?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου