Πιστεύω πως δεν είμαι η μόνη που βλέπω πως κάθε φορά που μια ελληνική σειρά σημειώνει μια σχετική επιτυχία, οι συντελεστές της κάνουν τα αδύνατα, δυνατά για να αγανακτήσουν τους fan της σειράς. Η κακοδαιμονία έγινε οφθαλμοφανής με τo «Παρά Πέντε», που μόλις άρχισε να κάνει υψηλές τηλεθεάσεις, άρχισε την τακτική του «Πότε ο Γιάννης δεν μπορεί …..» και έγινε «μαγική εικών». Πότε την βλέπαμε, πότε δεν τη βλέπαμε, πότε ξαναβλέπαμε τα ίδια και τα ίδια, πότε δεν είχε έμπνευση ο Καπουτζίδης, πότε είχαν υποχρεώσεις οι πρωταγωνιστές, φτάσαμε δύο σαιζόν μετά να εισπράξουμε ένα τέλος που δεν άξιζε σε κανέναν φανατικό θεατή της σειράς. Φέτος άρχισαν τα ίδια με τα «Υπέροχα Πλάσματα». Ενώ είναι μια σειρά που την ερωτευτήκαμε από το πρώτο επεισόδιο (και αργότερα άρχισε να παίρνει θετικές κριτικές) δεν μπορέσαμε ποτέ να την δούμε στη μέρα της και την ώρα της. Πότε ο Λάκης θα τραβούσε το Τσαντίρι καμιά ώρα μετά, και αργούσε η μετάδοση, πότε Γαλάνη – Αρβανιτάκη βλέπαμε, πότε Πρωτοψάλτη, πότε Παπάζογλου και ακυρωνόταν η μετάδοση. Και τώρα που έκοψε ο Λάκης τα «καλλιτεχνικά» του και την πετύχαμε κανα-δυο φορές στην ώρα της και αναθαρρήσαμε, άρχισαν οι επαναλήψεις. Αντιθέτως κάτι σειρές για κλάματα δεν χάνουν ποτέ επεισόδιο. Πάντα στη μέρα τους, πάντα στην ώρα τους, πάντα βαρετές, πάντα μέτριες. Μήπως παρεξηγήσαμε, παιδιά, το «μέτρον άριστον» και το βιώνουμε ως «παν μέτριον άριστον»; Μήπως τελικά σ΄αυτή τη χώρα δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την επιτυχία με συνέπεια;
Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου
Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου