Μία μέρα μετά την εκλογή της Καλομοίρας να μας εκπροσωπήσει στην φετινή Eurovision, όλη μέρα, όλα τα κανάλια, όλες οι εκπομπές, ανέλυαν την βραδιά του ελληνικού τελικού: Τα κατάφεραν οι Μαγγίρες, δεν τα κατάφεραν οι Μαγγίρες. Άξιζαν τα κείμενα δεν άξιζαν τα κείμενα. Αδικήθηκε ο Μαρτάκης, δεν αδικήθηκε ο Μαρτάκης. Ξυνόταν η επιτροπή, δεν ξυνόταν η επιτροπή. Θύμωσε ο Κωστέτσος, δεν θύμωσε ο Κωστέτσος. Μέχρι και θέμα σε κεντρικό δελτίο παρακολούθησα πόσα πατατάκια έφαγε το ζεύγος Αρβανιτίδη. Όλη μέρα, σου μιλάω! Έλεος πια με τη Eurovision! Ένας μουσικός διαγωνισμός είναι που πριν τους Αντίκ, ακόμη κι εδώ στην Ελλάδα, τον θεωρούσαμε παρακμιακό -όπως και είνα. Τι μας έπιασε τώρα και το κάναμε εθνικό ζήτημα; Υπερασπιζόμαστε την μουσική σκηνή της χώρας μας; Μήπως τα τραγούδια που στέλνουμε είναι αντιπροσωπευτικά της ελληνικής σκηνής; Ούτε κατά διάνοια! Να πω ότι στέλναμε το «Στην Υγειά της Αχάριστης», αυτό μάλιστα είναι αντιπροσωπευτικό του τι ακούει σήμερα ο μέσος Έλληνας! Ήρεμα και χαλαρά με τη Eurovision γιατί έτσι κι αλλιώς φέτος για πάτο πάμε, και από του χρόνου θα ξεφτίσει το ενδιαφέρον του κοινού και θα ψάχνετε θέματα να καλύψετε τον τηλεοπτικό σας χρόνο. Προπονηθείτε από φέτος. Τώρα πια ν΄ασχοληθούμε με το θέμα τον Μάϊο, που θα γίνει και ο διαγωνισμός. Αυτό το «κάθε μέρα – όλη μέρα» δεν το αντέχουμε άλλο.
Παρασκευή 29 Φεβρουαρίου
Παρασκευή 29 Φεβρουαρίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου